oh benden de uyan bi sabah

incelmeyen yerleri varmıştı,
kendi keskin kanatlarını çarpa çarpa yüzüme anlatirdi doğduğu günleri.
“ağlayamayınca koş. yanliş anlamasınlar öyle duran halini.”
denize onca zamandan sonra yeniden kavusmus gibi bakmıştim ben de ona,
tatil ağirligindan arada bir kurtulunan, serin gercek aksamlar gibiydi onun yanida hayat.

ama o orda degildi, o benim icinde oldugunu sandim halde yani. başka bir yerdeymişte,
ama o yer benim kalbime benden daha da yakinmis gibi bir yerdeymiş yani.

gözlerinin acik oldugu sure kapali oldugundan daha fazla olmamali derdi.
ellerin yere baktigi kadar gogede bakmali. ve kafan topraga deymeli bazen…
uyuya kalmalisin, kendi isteginleuyudugun kadar. su bi de cok su iç.

başlamak ne kadar guzel, tabi olabildiğince çok defa başlamalisin…

ama incelmeyen yerleri varmıştı.
kendi keskin kanatları yüzüme her çarpışında başka bir rüyadan uyanıyordum…
oh rüzgar ne güzel esii…