Sean cizdi

Ertesi gün, bir ay yağmuru daha, (damlaları daha iri oluyor mesela, daha bi yumuşak his verir,
omzuna düşünce. ) dama çıkmıştık, orta kanatlarımızı sakladığımız dama. Kanatlarımız ıslanmış
olduğundan bu sefer gene dallarımız kadar köklerimiz de, kuşlarımız da oluyorduk, Oturmuştuk
damda. Hoş hislerle yavaşlatıyorduk zamanı uçamasak da, bastığımız yeri belki aşağı düşürebilirdik,
böylece uçmuş kadar olucaktık. Hoş hislerimizi arttırıp yere aşağı doğru düşmesini rica ettik, Yer bizi
kırmadı ve kendini aşağı bıraktı, Biz havada kalmıştık, yere tekrar nasıl ineceğimizi düşünmeden havada evet.

Yer bizi sever birazdan gelir yavaşca ayaklarımızın altına nasılsa diye düşünerek, hoş hislerimize konsantire
olduk. Yağmur  havada duruyor bizle beraber, bu demek oluyorduki biz de yağmurla aynı hızla düşüyoruz,
yer  geri geldiğinde ve biz ona bastığımızda artık o eski yer değildi, başka bir yerdi. Kimbilir neyerdi?
evet. Yarın olmuştu, bütün gece neyerde olduğumuzu anlama çalışmakla geçti.. Yarın daha güzel bir gündü
buyerde, çeşitli kanat mağzalarını gezdik, sırtımıza uygun bir kanatlar arıyorduk tabi. Sonunda eski bir
kanatçıda bulduk uygun kanatları. Yükseldik hemen, damların içinde kendi damımızı arıyorduk, damlarımız kadar
köklerimiz de, kuşlarımız da oluyorduk.

Uygun bir bulut görünüyor neşeli-endişeli mor. Çarpıyor gövdemize nazikce, dengemiz değişiyor,
görüşümüz bulanıyor, uyanıyoruz bi kez daha, daha da açık bir rüyaya, dallarımız çıkıyor, yapraklarımız
ıslak, canlı, kuşlarımız ve güllerimiz oluyor, dudakları kuşların.

Ters bir orman başlatıyoruz. Son bir nehir bulunuyor ortamızda. Korkusuyla uyanmanın
sertleşiyor gövedemiz, eski kokular, beyaz bir tavan, üzerimiz örtülü, hala dünya evet.

Böylelikle uyum sağlar yeni nefes, yeni güneş karnındadır kara bir mağranın, kimse bilmeden uyur orda bekler.
Dışarıdan görünen yuvarlak neşeli göbekler. Kimsiz, nesiz,zamansız kalınca anlaşır, kimin nezaman ne olduğu.

İzin ister, “Kimse karışmasın, bulaşmasın be gece bana. Bildiğim gibi öleyim,
istediğim yere gömüleyim, en azından bu gecelik. Sabah olunca  altın yıldızlar, ay masmavi oluncaya kadar izin verin bana,
Şimdi dokunmayın, deymeyin kıyametime.”

Belki gene gelir kış. Kandillerden döner yağmur kuşları.

Devam eder. “Küçükken başka şeyler olurdu, şimdi şeyler aynı oluyor.
Yağmur yanardı kocaman, kulaklarımız uyuşurdu, hava başka başka renklerde oluşurdu.
Uykulardan başlardık bitmez, masallardan ayna yaprdık aylardan.”

Sonra sustu evet, dağalın tamam.

Kan anlatır kemik sustuğu zaman,
yandan gelir sularından huylanıp,
Haydan gelip Huya döneriken ben,
Ay kıvranır göbek taşı kırılır.

Gece gece dalgalanmış dönmekte,
Yağmur bile üstüme kül dökmekte,
Unutmadan bir önceki cümleyi
Kaf dağında uçurtmalar sallanır.

Derin için, kim düştüyse çıkmamış,
Aşık ölmüş bal dökülmüş yerlere,
Tekerleği patlat da düş önüme,
Sen yuvarlan, ben güle dön diyemem.

Şimdi bu safyayi kapatip başka şeyler düşünmeye başlayabiliriz…

“Bakın, iyi tanıyın, araştırın beni bulun, öyle kolay değildir kemiklerimden ev yapmak benim.
Zamanım daha yavaş geçer. Duyulmaz sesim, rüzgarım deymez size. Ben böyle garip bir yerdeyim. Yere basmaz ayağım,
Görmez beni öyle gözler. Mevsimim başkadır benim, ne ağaca benzerim ne de buluta. Öğüt veremem de size,
öğütlerim yaramaz işinize. Burası başka bir yer değil. Burası başka bir mevsim.”

Üzerinde harfler olmayan, tüm tuşları beyaz bir daktilo duruyordu masada. Tuşlarına bastıkça önceki gece gördüğüm rüyayı yazıyordu eksiksiz…

An derindir, içte büyür çiçeği. Dışı renksiz, tatsız ama güzeldir.
Şiir düşer yer yarılır ikiye, düşsem deniz uçsam bulut evimdir.

dua2 by evreninharitasi

Belki de arıyorlardır bizi